Ik was 10 jaar oud toen mijn vader verongelukte en ons gezin terug verhuisde van Weert naar Hoorn. Toen ik 11 jaar was, kwam ik in aanraking met een kinderclub op woensdagmiddagen van een kerk. Later sloot ik me aan bij een Pinkstergemeente en maakte vrienden met wie ik tieneravonden en diensten bijwoonde. Dit was een grote verandering van de Rooms-Katholieke kerk naar een Pinkstergemeente, waar mensen tijdens zingen in hun handen klapte en op stond en hardop baden in plaats van een liturgie te volgen. Deze Pinkstergemeente  is een hechte, vriendelijke gemeenschap waar ik me thuis voelde. Na een paar jaar bezocht ik ook jeugdavonden en ging ik elke zondag naar de bijeenkomsten. Toen ik ongeveer 22 jaar oud was, ging ik naar een training en bijbelschool van Jong en Vrij onder leiding van Nico van Biljouw in Rockanje, waar ik 2 jaar leefde en leerde. Na deze 2 jaar keerde ik terug naar Hoorn, waar ik werk vond in ouderenzorg en de jeugdgroep van de Pinkstergemeente 7 jaar leidde. 

Na een soort burn-out / depressie en herniaproblemen, gevolgd door een hernia-operatie, gooide ik mijn kont tegen de krib en stopte ik met het jeugdwerk en bezocht ik steeds minder de gemeente. Die tijd ontmoette ik mijn huidige man en trouwden we na 2 jaar verkering. Tijdens het 1ste jaar van ons huwelijk, werd ik door mijn hernia arbeidsongeschikt verklaard. Ik werd moeder van een tweelingen,  God is altijd in mijn leven geweest (Gods besef) maar ik had even niets meer met de kerk of gemeente. 

Na ongeveer 7 jaar geen kerk of gemeente, kwam ik in contact met een creatieve avond in de pinkstergemeente. Hier ontmoeten ik iemand die ik nog kende van mijn tijd als jeugdleidster. Zij was heel erg veranderd en dat wekte mijn nieuwsgierigheid. We kregen een fijne vriendschap. Door naar conferenties te gaan her en der en door deze hechte vriendschap begon mijn leven echt te veranderen. Hiervoor veranderde het ook wel hoor, misschien net als een ui … allemaal laagjes. Deze periode is heel kostbaar voor me geweest en trouwens nog altijd. Zij en ik mochten actief dienen in de gemeente en leerde erg veel. Het onderwijs van Derek Prince over bevrijding klikte bij me en veranderde mijn denkwijze. Ik leerde meer over “de liefde van de Vader”. Mijn visie was veranderd, mijn blik op zoveel onderwerpen waren aan het veranderen en dit bracht me naar de Berea-gemeente in Amsterdam, waar ik lid was voor 1 jaar en talloze cursussen volgde. Ik had er bewust voor gekozen om 1 jaar lid te zijn van deze gemeente. Na dat jaar zou ik verder zien. 

Daarna had ik een hele tijd geen gemeente en eigenlijk ook niet veel behoefte aan. Ik werd nors en afstandelijk. De hechte vriendschap met mijn vriendin bekoelde want we zaten niet meer op dezelfde golflengte. Ik gooide wéér eens mijn kont tegen de krib. (wéér) … 

Na hele lange tijdje nam mijn dochter me mee naar haar kerk, wat me leidde naar een evangelische gemeente in Hoorn, waar mijn andere dochter later ook bij kwam. In 2018 ontdekte ik de diepste put die een mens kan vinden. Deze keer was het een opname bij de GGZ. Een gesloten afdeling. Hoe diep kan je zakken, wat had ik mezelf aangedaan, mijn gezin … manische depressie, tegenwoordig beter bekend als de bipolaire stoornis. Wat voor naam zal het hebben.  Een stukje verder ga ik iets meer in over deze periode.

Het heeft heel veel gekost om hier weer uit te klimmen. Dankzij mijn lieve man en dochters, therapie, medicijnen en veel ontdekken … wist ik er weer wat uit te krabbelen. Het leven had me nieuwe spelregels gegeven. Uitkijken voor teveel prikkels, teveel stress. Zelfs een kerkdienst, teveel mensen gaven teveel prikkels. Oei het leek wel of ik alles opnieuw moest uitvinden. Maar stapje voor stapje kwam ik vooruit. Mijn beide dochter raakte actief betrokken bij de training en bijbelschool van RotsVast. Zelf was ik niet actief betrokken bij een gemeente of kerk. Teveel prikkels. Lijkt wel een rode draad in mijn leven. Als ik actief ben, ben ik dat ook 100% en stort ik me er helemaal in. Dat is niet altijd erg slim gebleken. Zal ik het ooit leren? Balans en evenwicht vinden op de evenwichtsbalk van het leven.

Vanwege COVID-19 was ik (zoals de meeste mensen) 2 jaar aan huis gebonden, geïsoleerd en volgde ik veel online preken en diensten. Online streams kijken van diverse gemeente, gaven mij niet de prikkels waar ik voor moest uitkijken. Het was een uitkomst voor mij. Zoetjes aan kon ik het leven weer wat beter aan. Ondanks de stress en angst van COVID. 

Mijn man overleed (tijdens de COVID-19-periode in dec. 2021) na een scooterongeluk toen hij 64 jaar oud was. (We waren bijna 30 jaar getrouwd.) Daarna belandde ik weer in een soort isolement,  (dat rouw heet) waarbij ik zoveel mogelijk prikkels probeerde te vermijden. Het verliezen van een echtgenoot doet veel met je. Je leven staat op zijn kop en staat tegelijkertijd stil. Een zeer verdrietige periode, wat nu nog dagelijks voelbaar is. Oei dit lijkt op een depressie maar is toch anders. Weer zoveel veranderingen in mijn leven. Ik had veel geleerd van de voorgaande tijden en was me erg bewust van mezelf en de prikkels en de veranderingen in en van mijn leven. Ik wilde niet meer naar de bodem van die put, want daar ben ik al geweest en hoe nu verder … rouw is een moeilijke periode en heeft geen eindstreep, rouw word deel van je leven.

Mijn moeder overleed in 2024, waar ik als mantelzorger maar vooral als dochter in een nieuwe vorm van rouw kwam. Tjonge wat doet rouw toch met een mens. Wat is dat moeilijk.

Mijn dikke huid is niet meer zo dik, ik ben snel emotioneel en huil. Maar huilen is me kostbaar geworden. Vroeger huilde ik zeer zelden, ik was sterk en stoer en kon alles aan. Schijn natuurlijk en je propt alles maar op. 
Huilen om een film hoor, maakt niet uit … ik huil wel. Ik schaam me er niet eens meer voor. De tranen die liepen, toen mijn dochter in haar prachtige trouwjurk in de kerk naar voren liep in 2026. Begeleid door haar zus … blijdschap, dankbaarheid, ik kan overal om huilen. Wat trots op mijn prachtige dochters.

Maar toch en toch in verdriet, in rouw : ook hierin is God wel degelijk aanwezig. Mijn rots en mijn schuilplaats. God is niet boos op mij omdat ik niet actief ben in een gemeente, of omdat ik niet voldoe aan … ja wat eigenlijk allemaal …God is niet een God die mij straft. God is God en God is Liefde en zoveel zoveel meer …